Gisteren werd onze jongste 5 en mocht hij zijn eerste kinderfeestje geven. Houten robotjes bouwen en verf-kunstwerken maken leek ons een leuk feestje. Dat past bij hem en ook bij ons.
Maar dan kom je al snel op het getal vijf uit. Vijf kindjes aan tafel met hout en lijm en verf en enthousiasme, dat is al een mooie, rommelige middag. Iedereen was ontzettend blij met het zelfgemaakte robotje. De verf-kunstwerken kwamen maar half af vanwege de tijd.
Het voelde als een verjaardag die bij ons past.
Maar een klein feest betekent ook: kiezen.
Want zelf zelf wordt hij vaak uitgenodigd. Veel klasgenootjes kiezen voor grote (overdekte) speeltuinen, waar iedereen welkom is. Alle ouders mogen daar ook gezellig bijblijven en niemand hoeft te kiezen wie er op het lijstje mag.
Wij kozen voor iets anders maar dat betekende wel dat we moesten kiezen.
Het is de vraag die me de meeste energie kost, eerlijk gezegd. Niet de robotjes in elkaar zetten, niet de verf velletjes van de tafel krabben, maar: wie nodigen we uit?
Je wilt niemand kwetsen. Je wilt ook je kind het gevoel geven dat hij zelf mag kiezen. En tegelijkertijd weet je dat een vijfjarige daarin best wat sturing kan gebruiken.
Wat bij ons hielp:
Samen met hem nadenken over met wie hij het meest speelt. Niet wie hij het aardigst vindt, want dat zijn er altijd te veel. Maar wie hij echt mist als diegene er niet is. Dat klinkt groot, maar een kind begrijpt dat best als je het zo vraagt.
We kozen ook bewust voor kinderen uit verschillende plekken in zijn leven. Niet alleen de klas, ook de buurt, ook een neefje. Zodat het echt voelt als zijn feestje.
En we maakten er een punt van om daarna extra speelafspraken te maken met de kindjes die er niet bij waren. Zodat niemand het gevoel heeft dat hij vergeten is.
Ik merk dat wij als ouders soms meedoen aan een soort stilzwijgende wedstrijd. Meer kinderen, groter zaaltje, mooier thema. En dat is hartstikke leuk als dat bij je past.
Maar het past niet bij ons. We mogen kiezen voor een klein, warm, zelfgemaakt feestje. Zelfs als dat betekent dat het niet leuk is voor de kindjes die niet uitgenodigd zijn.
Onze zoon vond het feestje geweldig!
En ik? Ik ga vanmiddag nog even de ScanNcut aanzetten om de kunstwerken af te maken. Om ze daarna in gouden enveloppen bij de feestkinderen thuis te bezorgen.
Meer werk dan een feestzakje bij de deur meegeven? Zeker.
Maar die blije gezichtjes van gisteren aan tafel? Die waren het meer dan waard.
