Veel ouders voelen dat ze iets moeten met oud en nieuw. Dat het bijzonder moet zijn. Dat je kind het bewust mee moet maken.
Als ik afstem op mijn kind, voelt dat anders.
Dan zie ik geen gemis. Dan zie ik een kind dat moe is. Ogen die zwaarder worden. Een dag die af mag sluiten.
Oud en nieuw leeft vooral in de hoofden van volwassenen. Het aftellen en tradities doorgeven. Kinderen leven daar nog niet.
Voor hen is het gewoon een avond. En daarna een nacht. En een nacht is om te slapen.
Het idee dat een kind iets mist als het slaapt met oud en nieuw, komt bijna altijd van ons. Wij weten wat er gebeurt om twaalf uur. Wij hangen daar betekenis aan. Voor een kind bestaat die betekenis nog niet. Tenzij we er zelf een heel ding van maken.
Een kind dat slaapt, mist niets. Het weet niet dat het vuurwerk later begint en het weet niet dat er een overgang is van oud naar nieuw. Als jij er geen groot moment van maakt, is het dat ook niet.
Als kinderen laat opblijven, zie ik vaak kinderen die adrenaline aanmaken en daardoor over hun slaap heen zijn. Ze houden het vol door die adrenaline.
Soms merk je dat meteen. Ze zijn drukker dan normaal en schreeuwen wat harder. Soms pas de dagen erna. Een kind dat sneller uit balans is, prikkelbaarder reageert of minder ruimte lijkt te hebben.
Slapen voelt voor mij niet als iets onthouden, maar als iets geven. Tijdens de slaap mag een kind loslaten wat de dag heeft gebracht. Het lichaam komt tot rust. Het hoofd wordt stiller.
Daar wil ik niet aan rommelen omdat het toevallig 31 december is.
Een kind dat doorslaapt blijft in zijn ritme, voelt zich veilig en begint het nieuwe jaar uitgeruster. En dat voelt voor mij als een cadeau. Het is immers voor iedereen vakantie!
Soms worden kinderen toch wakker. Door een harde knal, door beweging in huis of omdat de avond anders is dan anders en dat voelbaar is in de energie. Ook dan hoeft het niet groot te worden.
Even samen voor het raam kijken of een rustige vuurwerkshow op tv kan genoeg zijn. Zonder spanning, zonder aftellen en zonder het idee dat ze nu wakker móéten blijven. Gewoon even meekijken en daarna weer terug naar bed. Klein, rustig en veilig.
We hebben gezocht naar een duidelijke leeftijdsgrens, maar die bestaat eigenlijk niet. Er is geen vast moment waarop opblijven ineens wel of niet kan. Het gaat veel minder over leeftijd en veel meer over afstemming.
Sommige kinderen lijken weinig last te hebben van opblijven. Andere raken al uit balans van een kleine verschuiving in hun ritme. Als een kind ouder is, zelf aangeeft wakker te willen blijven en er de dagen erna ruimte is om rustig bij te komen, kan dat prima voelen.
Voor mij zit het verschil vooral in de intentie. Blijft een kind op omdat het daar zelf aan toe is en het past binnen het moment? En is er daarna ruimte om het ritme weer vanzelf te laten landen?
Uiteindelijk ken jij je kind het beste. Jij ziet wat er gebeurt als het ritme opschuift, hoe je kind reageert en wat het nodig heeft om weer in balans te komen. Dat weten ouders vaak heel goed, ook zonder regels of richtlijnen.
Niet elk moment hoeft bewust beleefd te worden. Niet alles hoeft een herinnering te zijn.
Soms is het genoeg om te voelen: dit is wat mijn kind nu nodig heeft.
Lekker doen wat jij het best vindt passen dit blog is voor ouders die willen weten hoe anderen ouders het doen, dit is een manier waarop wij het doen <3
Fijne jaarwisseling<3
Nee. Voor veel kinderen is doorslapen juist het fijnst. Het lichaam krijgt rust en het ritme blijft intact. Een kind mist hier niets door.
Ze helpen kinderen om de wereld positief te bekijken, hun veerkracht te vergroten en te leren genieten van kleine dingen. Verwondering geeft rust en een gevoel van verbinding. Bovendien blijkt uit onderzoek dat kinderen die verwondering ervaren, vaker anderen helpen en meer delen.
Er is geen vaste leeftijd. Het verschilt per kind. Sommige kinderen kunnen het prima aan als ze ouder zijn, anderen blijven gevoeliger voor ritme, ook als ze groter worden.
Kijk naar signalen. Wordt je kind snel overprikkeld, uit balans of heeft het meerdere dagen nodig om te herstellen? Dan zegt dat vaak genoeg.
Dat kan een reden zijn om te kijken of het past. Belangrijk is of het echt vanuit het kind komt en of er daarna ruimte is om bij te komen, zonder druk of strijd.
Houd het klein. Even samen voor het raam kijken of een rustige vuurwerkshow op tv. Geen aftellen, geen spanning. Daarna weer terug naar bed.
Dat hoeft niet. Als je kind slaapt, is dat meestal een teken dat het lichaam daar behoefte aan heeft. Wakker maken voegt zelden iets toe.
Dat kan een signaal zijn dat opblijven toch te veel was. Zie het niet als fout, maar als informatie voor een volgende keer.
Nee. Afstemmen betekent juist dat je kijkt naar hoe het nú is. Wat dit jaar past, hoeft volgend jaar niet hetzelfde te zijn.
Dat is een persoonlijke afweging. Voor veel ouders voelt het goed om het ritme en de rust van hun kind zwaarder te laten wegen dan de traditie.
