Bij sommige keuzes als ouder voel je meteen wat je moet doen. Anderen blijven maar door je hoofd spoken. Voor ons was dat de keuze om onze zoon wel of niet op een school voor hoogbegaafdheid te laten starten.
Onze middelste is een super nieuwsgierig jongetje dat overal vragen over stelt. En sociaal? Nou, hij kan met iedereen kletsen. Toch wilde hij op een dag niet meer naar school. Zijn woorden waren: “Op school leer ik alleen maar spelen, en dat kan ik al.”
We legden hem uit dat samen spelen juist één van de belangrijkste dingen is die je leert voor later. Toen snapte hij het wel… maar zijn motivatie om naar school te gaan bleef vooral: zijn vrienden.
De ochtenden zijn bijna twee jaar lang pittig geweest. Soms duurde het een uur voordat we hem overtuigd hadden om te blijven. Thuis zagen we juist een ander jongetje: moe van school en tegelijk barstensvol leergierigheid. We maakten samen een lijstje met wat hij wilde leren: koken, schaken, met een lasersnijder werken… Elke week kozen we iets van de lijst. Zijn ogen straalden weer.
Halverwege groep 2 kwam het gesprek met de juf. Hij zat al in plusklasjes, deed tweetalig onderwijs en thuis boden we allemaal verschillende dingen aan.. De juf gaf aan dat het een goed idee was om hem te laten testen. Daar kwam uit dat hij hoogbegaafd is.
Vanaf het moment dat we hem lieten testen, we vertelden hem dat we lieten onderzoeken op welke manier hij het beste kon leren zodat we de best passende juf of meester voor hem konden vinden, het ging een stuk beter met hem in de klas. Hij voelde zich gezien. Je zag hem met de dag meer ontspannen. Hij had ontzettend goed door dat iedereen om hem heen zijn best aan het doen was om het fijner voor hem op school te hebben.
Zijn school heeft een aparte HB-afdeling. Toch twijfelden we. Want eerlijk is eerlijk: hoogbegaafdheid heeft vaak ook een stigma over zich. Ook wij hadden daar bepaalde vooroordelen over. Zo vroegen wij ons af: wat als hij daar geen vriendjes kan maken? Hij zat nu juist lekker in de groep. Ook is de HB-afdeling op een andere locatie en dat is logistiek onhandig als je meer kinderen hebt.
We deelden onze twijfels met de orthopedagoog die de test afnam bij de Kinderacademie. Haar reactie: “Deze school is precies gemaakt voor kinderen zoals uw zoon. Hier gaat hij helemaal op zijn plek zijn.”
Dat gaf ons vertrouwen. Want ondertussen lazen we online verhalen van kinderen die vastliepen, thuis kwamen te zitten of school zelfs niet meer zagen zitten. En wij dachten: dit is een kans. Als het niet werkt, kan hij altijd nog terug.
Dus maakten we de sprong.
In september begon zijn tweede jaar op de HB-afdeling. Hij had er zóveel zin in om weer te beginnen! We hadden een heerlijke zomer met een vakantie in Denemarken en het Why Festival (absolute aanrader als je kids nieuwsgierig zijn naar techniek en het leven). En nu verheugt hij zich op vakken als Spaans, schaken en filosofie.
Wij zijn ongelooflijk dankbaar dat dit in Nederland mogelijk is.
En misschien sta jij zelf nu voor dezelfde keuze? Wel of geen HB-school? Weet dan: je hoeft het niet alleen te bedenken. Wil je er eens over sparren? Stuur me gerust een berichtje, ik denk graag met je mee!
